1930-1940 Finaleplaats in de legpenningen en lauwerkrans-wedstrijden

1929_elftalDe wedstrijden volgend werden met wisselend resultaat gespeeld. In 1932 werd het eerste elftal van Amicitia vervolgens zonder kampioen te worden gepromoveerd naar de 1e klasse. Waarna ook de eerste krantenberichten over Amicitia verschenen, het Nieuwsblad van het Noorden schreef op 17 nov. 1932;

“..de strijd in 1A heeft door de uitslagen van de laatste weken een geheel ander beeld gekregen dan aanvankelijk werd verwacht. Door het voor de 2e maal struikelen van Groen Geel en Gruno, die zoo goed begonnen, geeft Amicitia thans den toon aan..”

In 1936 degradeert Amicitia naar de 2e klasse, waarna het in 1938 voor het eerst een kampioenschap pakt en weer promoveert.

Dat het eerste kampioenschap uitbundig geviert werd mag voor zich spreken. Over uithoudings vermogen op feestjes en partijen hoefde Amicitia uberhaupt niet te klagen. Integendeel, vanaf haar oprichting bouwde Amicitia een ijzersterke reputatie op. Het bestuur verzorgde in samenwerking speciaal daartoe in het leven geroepen commissies menig feest, soiree, jubileum of zo maar een gezellig samenzijn. deze vonden plaats in Astoria (Kijk in ’t Jatstraat) of in Suisse (Herestraat).

1934_eerste_lustrum“..Amicitia die in den beginne zooveel lauweren oogstte, in de provincie zoo wijd en zijd bekend. Amicitia, dat in Leens aller harten in gloed zette, het woord dat daar doet denken aan vroolijke kranige blauwhemden. Amicitia de de ploeg met zijn zangvirtuoos. Amicitia de ploeg, die in Leeuwarden na schitterende strijd van M.K.V. won en toen daar de bloemetjes eens buiten zette om het zoo maar eens te noemen. Amicitia dat na haar terugkomst in Groningen de oude grijze Martinitoren deed schudden op zijn grondvesten door een orkaan, die haar clublied “Amicitia zal bloeien en nooit vergaan en Hoezee” veroorzaakte. Ja, dat Amicitia, ja die dierbare ploeg , de aloud gevreesde leeuw van het excercitieveld, viert heden haar eerste lustrum..”
Uit: De Amicitiaan 18 oktober 1934

1937_soireeIn 1937 was er een nieuwe feest- commissie “met koorts achtige ijver” bezig. Het soiree werd georganiseerd in de volgende ” opstelling’:  J.Antonissen, L.Terpstra, Kosters, C.Gottgens, H.Michel, J.Muller, W.Frije, J.Struik, L.Muller, J.Straatman, J.Abeln, en J.Dutmer  “..Wij zullen de Katholieke wereld wakker schudden en hen er op attenderen dat er in hun midden  nog een vereeniging bestaat die allround is zoowel op sport- als op feestgebied… de costuums naderen hun voltooiing..” De eerste soireeavond werd in Huize Maas gevierd, deze soiree dansante der V.V. Amicitia zou niet de laatste zijn…

1939_feestprogrammaNa het kampioensjaar 1938 mist Amicitia in het seizoen erop de titel op het nippertje. Wel bereikt het eerste elftal de finale van de zgn. legpenningwedstrijden hetgeen in die tijd een uitstekende prestatie mag heten. Legpenning- en lauwerkrans-wedstrijden waren de voorlopers van de huidge bekercompetitie.

“..leden, donateurs en belangstellenden komt allen naar dezen zeer belangrijke wedstrijd kijken en om onze jongens aan te vuren. Het zal misschien wel wat warmwezen maar het wordt vast een zeer interessante wedstrijd..”  Inderdaad won Amicitia.

In 1939 bestaat de vereniging 10 jaar en op 8 oktober 1939 wordt dit uigebreid gevierd. Kosten noch moeite worden gespaard en het programma spreekt boekdelen.

Henk Hokke, oud Amicitiaan, over deze avond: “..Het mooiste moment was wel het verbod van het door Bob Scholte te zingen liedje “Iedere man heeft in zijn leven een vriendinnetje gehad”. Dat ging te ver, dat was te bar, foei, het was toch een R.K. vereniging..”

1939_elftalHerman Michel: “..Het tienjarig bestaan van Amicitia was, dunkt me, in Huize Maas. Er werd een revue van Amicitia gegeven, die gemaakt was door de heer en mevrouw Hildesheim. Bij insiders bekend als Dago Hildesheim uit de Folkingestraat. Het was een prachtfeest, dat bij sluiting van Huize Maas nog werd doorgezet in Suisse..”

1939 was ook het jaar dat Amicitia haar voetbalveld aan de Hereweg moest afstaan. “..Toen de minister van Defensie bij monde van den heer Colijn de verlenging van de dienstplicht afkondigde, kwam bij geen van ons de gedachte op, dat dit voor onze vereeniging verstrekkende gevolgen zou hebben…  ..Zoo kon zich dan in enkelen dagen tijds het feit zich voltrekken, dat ook onze vereeniging zich haar veld zag ontnomen..”    uit: De Amicitiaan 30 maart 1938.

Een paar maanden later nam Amicitia veld F op de renbaan in het stadspark in gebruik.