Mededelingen

Interview met Jos Hegeman, rots in de branding bij Amicitia

Dit interview verscheen in de presentatiegids van Amicitia VMC 2020. Tekst: Hans de Preter

Jos Hegeman – rots in de branding van Amicitia VMC

Het gaat – zeker wat betreft het ledental – uitstekend met Amicitia VMC. Telde de club vijftien jaar geleden nog zo’n 350 leden, momenteel zijn dat er 550. Al deze mensen genieten wekelijks van hun potje voetbal of training bij de club op Coendersborg. Dat de club, opgericht in 1929, na bijna honderd jaar nog zó’n aantrekkingskracht heeft is in hoge mate te danken aan vrijwilligers die zich er, soms onopvallend, met hart en ziel voor inzetten.

Eén zo’n vrijwilliger is Jos Hegeman. ‘Hoi, Jos!’ zegt menigeen die de kantine instapt en die Jos achter de bar of elders in het gebouw bezig ziet. Want Jos is er vaak, en bijna iedereen kent Jos.

Dat laatste is ook wel begrijpelijk, want Hegeman heeft bijna alle functies vervuld binnen de vereniging die er maar bestaan. Zo was hij voorzitter van Amicitia van 2005 tot 2017. Hij was jeugdleider, jeugdbestuurder, secretaris, redacteur van de website, beheerder. ‘Ik weet eigenlijk niet wat ik níet gedaan heb. Maar de vereniging heeft mij hier wel voor beloond met het erelid- en ere- voorzitterschap’, zegt hij.

Hegeman staat bekend als een vriendelijke en aimabele verschijning, die je niet snel op een tafel zult zien springen om de Samba te gaan dansen. Hij is rustig en beheerst, en mede daardoor is hij geworden tot één van de betrouwbare rotsen in de branding van Amicitia.

O, ja: hij heeft ook nog gevoetbald. Al is dat inmiddels al een tijdje terug. Hij werd lang geleden lid: dat was in 1958. Zijn vader had hem lid gemaakt. ‘Als  voetballer was ik geen topper. Meer een stofzuiger’, zegt hij over zijn eigen capaciteiten. Toch speelde hij als jongeman wel in C1, B1 en A1, en als senior bij zondag 3 en zat. Als kers op de taart heeft hij ooit mogen debuteren in Zondag 1.

Het voetballen hield hij vol tot het jaar 2003. Hij was toen 53 en kreeg opnieuw  last van zijn meniscus. Een aantal jaren heeft hij nog, met redelijk succes,  het 4e zondagteam getraind.

‘Ik ben altijd lid gebleven vanwege de gezelligheid. Ik voel me hier thuis, en kan m’n ei hier kwijt’, zegt Jos. Dat hij nooit eens is gaan kijken bij een andere club of sport verbaast hem zelf ook wel een beetje. ‘Ik ben misschien wel te honkvast. Ik heb nooit een reden gehad om te vertrekken. Je kunt het misschien zien als een goed huwelijk. Natuurlijk, altijd is er wel wat. Maar over het algemeen voel ik me hier prettig’, vertelt Jos.

Er is één zaak die hem een beetje aan het hart gaat. ‘We zijn van oorsprong een zondagvereniging. Ik vind het persoonlijk jammer dat alles zich nu concentreert op de zaterdag. Ja, er is blijkbaar veel behoefte om op zaterdag te spelen. Maar voor anderen blijft de zondag aantrekkelijk. Wat mij betreft zou je de zondag niet los moeten laten. Maar dat ligt misschien ook wel aan mij’, pijnst hij.

Hoe dan ook: Amicitia mag de handen dicht knijpen met vrijwilligers zoals Jos, want er zijn er nog meer. Ziet hij het zelf ook als een compliment zoals het gaat met de vereniging?

‘Ja, ik ben er zeker trots op, maar we doen het natuurlijk met z’n allen’, zegt hij. Om er vervolgens op een voor hem misschien typerende wijze aan toe te voegen: ‘Ik doe m’n best. Maar het is tenslotte ook gewoon mijn hobby…’.

 

 

To Top