Competitiewedstrijd

Zaterdag 4, de afgelopen twee duels

Het is weer enige tijd geleden sinds het laatste verslag van Zaterdag 4, wat echter natuurlijk niet inhoudt dat er geen wedstrijden gespeeld zijn. Na een lekkere competitiestart tegen PKC’83 (3-2 winst) mochten wij op 30 september aantreden tegen Groen Geel. Zelf was ik niet aanwezig bij deze wedstrijd. Of mijn absentie heeft bijgedragen aan het verlies weten alleen de goden, maar Groen Geel wist de 3 punten in Corpus den Hoorn te houden. Als ik mijn teamgenoten mag geloven had er veel meer ingezeten dan de 4-2 einduitslag doet vermoeden. Ook die laat ik even aan de goden over.

De zaterdag erop mochten we aantreden in en tegen Helpman, een tegenstander die het ons vorig seizoen ook aardig lastig maakte. Zelf kwam ik aanlopen toen het al 1-0 in het voordeel van Helpman was. Niet veel later viel ook de 2-0, uit het niets, na een beetje geklungel achterin en een snelle spits die daar gebruik van wist te maken. Een te voorkomen doelpunt, zo leek het van de kant gezien. Zowel Helpman als wijzelf waren nog niet echt tot aanvallend voetbal gekomen, de wedstrijd speelde zich veelal op het middenveld af. We leken met deze tussenstand te gaan rusten, ware het niet dat Helpman ons ook een doelpuntje gunde. Een verdediger werd snoeihard aangespeeld op kniehoogte door een teamgenoot, en had moeite de bal aan te nemen. Joop (die per week sterker speelt) was scherp genoeg om daar op te anticiperen en stevende met de bal op de keeper af, waarna hij strak de hoek van het doel vond. Niet veel later vond de scheidsrechter, die zijn voorliefde voor Helpman geen moment probeerde te camoufleren, dat we konden rusten. Ook in de tweede helft was er veel op te merken op de manier waarop de beste man de wedstrijd dirigeerde, maar daar kun je nu eenmaal nimmer nooit wat aan doen. Hier en daar kwamen beide teams aan aanvallen toe, maar wederom speelde de wedstrijd zich veelal rondom de middencirkel af. Na ongeveer 20 minuten ging Petta er voor 10 minuten af, na een terechte gele kaart voor een te late tackel van achteren. In die 10 minuten werd de organisatie goed neergezet door met name Sander vanuit de verdediging, waardoor Helpman er niet aan toe kwam. Of we op het moment van de 2-2 met 10 of 11 man stonden weet ik niet meer, maar hij viel in ieder geval. Een heerlijk counter-doelpuntje, Joop die de bal oppikte op het middenveld, de controle hield en Ivar de diepte in stuurde. Langs de zijlijn was Ivar niet meer bij te houden voor de verdediging, en ook niet toen hij ze 1 voor 1 passeerde om de zestien binnen te dringen. Met iets wat leek op een voorzet op Roderik (die al positie voor de goal had gevonden en de bal voor de zekerheid nog tegen het net ramde) wist Ivar de keeper te verschalken: 2-2. Tot het einde van de wedstrijd bleven beide teams het proberen, maar het moet gezegd: 2-2 was een volkomen terechte uitslag, waar iedereen vrede mee had.

Zo vonden wij ons afgelopen zaterdag met 4 punten uit de eerste 3 wedstrijden op een plek in de middenmoot, en volgens mij hebben we vorig seizoen nog geen moment zo hoog gestaan. We raken gewend aan elkaar, weten beter wat we aan elkaar hebben, en vormen echt een team. Het is fijn om dat nu ook eens terug te zien in de resultaten. Mamio is vorig seizoen met het grootste gemak kampioen geworden in de 5e klasse, en mogen het nu gaan waarmaken in onze competitie. De opstelling was al klaar, de ballen al opgepompt, de neuzen al dezelfde kant op. Er was echter nog geen scheids! Na alle opties te hebben bekeken, bleef er maar 1 mogelijkheid over: zelf fluiten. Auke offerde zich op, en vervulde de rol uitstekend (al zal hij achteraf misschien willen dat hij het niet gedaan had). De wedstrijd was nog niet lang onderweg, maar je kon al vaststellen dat de teams aan elkaar gewaagd waren. Mamio, met veel individuele kwaliteit, probeerde aanvallend te spelen. Wij, organisatorisch prima op orde, wisten daar goed mee om te gaan en de geelhemden kwamen niet tot veel concreets. Des te vreemder was het dat de tegenstander uit het niets de 0-1 scoorde. Met veel ruimte op de linkerflank wist een aanvaller van Mamio vanaf de hoek van de zestien een leep balletje richting doel te produceren. Mede door een rare stuit belandde de bal achter een duikende Niels in het net. Even balen en de koppen weer omhoog, we moesten nu zelf de wedstrijd gaan maken. Op het middenveld werden vrijwel alle duels gewonnen door onder andere Sander, Roderik, Richard en Eric. Hier en daar braken zowel Ivar als Joop er uit op snelheid, waardoor we aardig wat kansen konden creëren. Een doelpunt ontbrak nog. Gelukkig deed Richard, halverwege de eerste helft, iets goeds met mijn advies vanaf de kant (“Hey Richard, scoor even dan.”). Hij kreeg de bal aangespeeld halverwege de helft van Mamio, controleerde, legde de bal aan en schoot keurig in de hoek. Vanaf dat moment hebben we ons als toeschouwers doodgelachen om een spits van Mamio, die luidkeels liep te schreeuwen naar zijn teamgenoten: volgens hem ging er niks meer goed. Na een goede 10 minuten voor vermaak te hebben gezorgd veranderde hij persoonlijk het gezicht van de wedstrijd. Een te hoge voorzet belandde in de handen van Niels, maar de spits meende dat Eric (die struikelde in het duel om de bal) ‘fuck you’ tegen hem had gezegd. Reden zat om vol-lé-dig te flippen, en alles en iedereen te proberen te overtuigen van zijn gelijk. Wat volgde was een tirade tegen de scheidsrechter, zijn teamgenoten (waarvan de meesten zuchtend toekeken, zo van: ‘krijgen we dit weer’), en de stemmetjes in zijn hoofd. De tirade ontwikkelde zich in het schreeuwen tegen en duwen van de scheidsrechter, waarvoor de speler een volkomen terechte rode kaart kreeg. Hij dacht waarschijnlijk dat hij hem letterlijk ‘kreeg’, want hij liep een paar tellen later met de rode kaart in zijn handen het veld over. Dit YouTube-waardige tafereel eindigde in een gesprek tussen oud-voorzitter Jos en de coach van Mamio, met als resultaat dat we wél met 11 tegen 11 verder gingen maar dat de spits moest opsodemieteren. Terugkijkend kan ik alleen maar concluderen dat we vanaf dat moment een leuke wedstrijd gespeeld hebben, kansen hebben gekregen om het tot zeker 3-1, 4-1 uit te bouwen, maar het bleef jammer genoeg bij 1-1.

Een pluim voor Auke, die zijn mannetje stond tegenover een aantal wild intimiderende kemphanen die per direct zouden moeten stoppen met voetbal. Bevredigend is de uitslag natuurlijk totaal niet: zoals eerder gezegd had er tegen 11 man al meer in gezeten dan 1-1, laat staan wanneer we tegen 10 hadden verder gespeeld (zoals natuurlijk eigenlijk gewoon had gemoeten). We zijn te schappelijk geweest, maar hebben aan de andere kant wel een lekkere wedstrijd neergezet. Laten we dan maar 3 punten uit Paddepoel wegvissen verderop dit seizoen.

Mit

To Top