Senioren

Amicitia Zat 3 – Lycurgus 5, een verslag geschreven door Thomas Aarts

Wat hebben 16 middelmatige voetballers met een behoorlijk uiteenlopend intellect, BMI, haargrens en gezichtssymmetrie met elkaar gemeen? Één ding zo blijkt – namelijk de wil om te winnen! Dankzij deze eensgezinde winnaarsmentaliteit zag Amicitia Zat3 afgelopen zaterdag hun (onuitgesproken) ambitie om een top 3 positie te bemachtigen weer een stukje dichterbij komen.

De Amicitianen moesten aantreden tegen niemand anders dan de mede-middenmoter SV Lycurgus 5. Wat weten we van deze club? Een aantal feitjes op een rij: De voetbalvereniging SV Lycurgus werd opgericht op 19 september 1952 als afdeling van de Christelijke Jonge Mannen Vereniging (CJMV). In de jaren zeventig behoorde Lycurgus tot de grootste voetbalclubs van Groningen. In 1971 werd er zelfs een vrouwenvoetbalafdeling toegevoegd aan Lycurgus. Behalve voetbal werd er later ook volleybal gespeeld. De volleybaltak werd in de jaren zeventig echter een zelfstandige club.

Genoeg over Lycurgus, terug naar Sportpark Coendersborg, waar men onder het genot van oer-Hollandse pauper muziek begon aan het wekelijkse kledingritueel. Dit tafereel gaat veelal gepaard met dom gelul, hard gelach, en bronstige mannen die hun ietwat vadsige lijven gewillig ten tonele brengen. Bijzondere uitzondering op dit beeld is natuurlijk het lichaam van onze eigen Griekse God Menno. Een fenomeen dat met zijn gebeeldhouwde torso, ‘guns’ en een uit de kluiten gewassen vleeslap van een tong, het hartje van menig vrouw én man een tikkie harder laat slaan. Hoewel het normaal gesproken Tom Koning is die met veel bombarie de opstelling bekend maakt, was het dit keer Mart Vedder die de honneurs mocht waarnemen. Doordat we met Bas en Ritchie een overtal aan capabele spelers hadden, en omdat onze reguliere keeper met zijn hoofd op tv was geweest (of was het nou juist andersom?) was de opstelling tamelijk verrassend te noemen. De mannen werden als volgt gepositioneerd:

Mart mocht als vervanging van solide keeper Bart zijn rentree maken tussen de palen en Aarts en Igor werden met hun dodelijke combinatie van kracht, souplesse en snelheid centraal achterin geplaatst. Op de flanken werden links en rechtsback respectievelijk Nando V en Dhammika neergezet en op het middenveld moest het 4-tal Joris, Wouter, Bas en Rens het spel verdelen. Voorin werden tot slot met veel vertrouwen Sjors en Sjimmie, uhh ik bedoel uiteraard Thijs en Ritchie geplaatst.

Nadat de heren de nog vochtige graszoden van de wei betraden, begon men in de kou aan een gedegen en tevens noodzakelijke warming-up. Een ware parade waar het Duitse leger in ’40-45’ trots op zou zijn geweest, voltrok zich voor de ogen van de fans. “Lijntje!” commandeerde fuhrer Rens Hendriks zoals altijd met veel stemgeluid. Zonder mopperen volgden zijn ondergeschikten hun door de wol geverfde leider, beter bekend als ‘Kale Hitler’, als manke schapen naar de slacht.

Tijd voor de pot – Laurens, de ervaren scheidsrechter van dienst floot af en men kon eindelijk los. Lycurgus besloot veelal met de kont naar achter te spelen op hun eigen helft en te loeren op de counter. De bal was zodoende voornamelijk in het bezit van de thuisploeg, maar na wat onwennige en slordige pasen kon het gebeuren dat de tegenstander een aantal keren de bal kon onderscheppen en zodoende gevaarlijk uit de hoek kwam. Toch was het na een kwartier voetballen Thijs Adema die zichzelf slim vrij zette (superlatieven schieten te kort voor veruit de beste voetballer in ons team) en na een prachtige gekrulde corner van de trainer, de bal strak wist binnen te koppen, 1 – 0. Niet veel later was het Nando Velis die ook de goal wist te vinden. Na een schot van Dammes en een flinke blunder van de Lycurgse keeper, kon Nando de bal gemakkelijk binnen pissen. Dat was overigens niet de eerste keer dat hij zou scoren, want na een lange periode van spreekwoordelijke droogte mocht ‘Nakkie Nando’ ook wel de ‘Apotheker’ genoemd, zijn s(n)ikkel eindelijk weer eens nat maken en zijn gezaaide oogst binnen halen. De beste man had de nacht er voor namelijk een snerpend hertje met de naam Astrid aan de haak weten te slaan, chapeau! Ruststand 2 – 0.

Na de rust werden verse krachten het veld in gestuurd. Onder andere pinchitter Bart ‘Beenham’ Wijfjes, de bovengenoemde Griekse God Menno en ‘pretty boy’ Arjan waren warm gelopen en fit uit de start blokken gekomen om te shinen. Ook de tweede helft was Amicitia Zat3 de bovenliggende partij en kon men na lekker tikken een aantal mooie kansen creëren. Lycurgus kon slechts een paar keer in de buurt komen van de 16, maar wist toch twee maal gericht op de goal te schieten van de thuisploeg. Gelukkig konden de katachtige Mart Vedder de nul behouden. Uiteindelijk was het de altijd onderschatte Arjan die uit een onmogelijke, bijna balletachtige draai de 3 – 0 wist te maken, tevens de eindstand van deze degelijke pot. De nul met Aarts, een wijsheid dat inmiddels meer regel dan uitzondering is, was wederom van toepassing.

Volgend weekeinde zal onze winnaarsmentaliteit wederom op de proef worden gesteld als we in alle vroegte (10:30, pfff…) uit tegen Stadspark 6 moeten spelen. Desalniettemin zal Amicitia VMC Zaterdag 3, een prachtig team van mooie mannen en matig voetbal ook dan vast en zeker weer schitteren. Komt dat zien allen!

To Top